De Amsterdamse fotograaf Chris de Bode was, na twee keer meereizen, helemaal uitgekeken op het circus van de Tour de France. Hij koos voor wielerrondes in landen waar je die niet 1,2,3 zou verwachten. De Bode legde daar in felle, contrastrijke tinten de wedstrijden, maar - vooral - de omgeving vast. Dat levert schitterende beelden op van een vrijwel onbekende wereld.
 |
Dat was reden om op bezoek te gaan bij wielerrondes in landen waar de organisatie en de wielrenners niet zo moelijk doen. Landen waar de rondes (nog) niet zijn gecommercialiseerd. Maar ook - niet onbelangrijk - landen waar de 'achtergrond' anders dan anders is. Vandaar de keuze voor Colombia met zijn burgeroorlog. Voor communistisch en kleurrijk Cuba. Voor straatarm Eritrea. En puissant rijk Qatar.
De Bode lijkt geslaagd in zijn missie. De foto's zijn uniek. We zien een fietser die vlak voor een tropische donderbui een oude Amerikaanse slee passeert in Cuba. In Qatar probeert het aanstormend peleton een man op een paard te ontwijken - in een verder leeg woestijnlandschap. Vlakbij de stad Medillin in Colombia bewaakt een zwaarbewapende militair achterop de motor de ronde - al kan ook hij niet voorkomen dat een (door De Bode gefotografeerde) deelnemer nog tijdens de Vuelta wordt ontvoerd. En ergens in Eritrea zijn enthousiaste toeschouwers in een boom geklommen om de renners aan te moedigen.
De Tour du Monde bevat tientallen, kleurrijke foto's. Ze geven een beeld van de gemoedstoestand van de wielrijders. Maar ze voegen ook altijd iets toe. Ze geven letterlijk een beeld van een wereld die we niet kennen. 'Die renners in hun mooie glimmende pakken, die in niets verschillen zoals wij ze kennen en af en toe tegenkomen - die zijn af en toe ontzettend misplaatst in hun omgeving,' stelt De Bode zelf. Het mooist komt dat tot uiting op de foto van een wielrenner die midden in Eritrea stil staat en tamelijk wanhopig een (kapot) wiel boven zijn hoofd houdt. Zijn boodschap is duidelijk: ik wil een ander wiel. Maar waar bij de Tour de France dan direct drie mécaniciens komen aansnellen, kan deze wielrijder lang wachten. Alleen de fotograaf is in de buurt, verder is er nergens iemand te bekennen.
'Het is sportbeoefening in een hele pure vorm. Ik denk dat dat heel belangrijk is om te zien, omdat wij daar al een beetje van vervreemd zijn,' zegt De Bode. 'Het is goed om te laten zien dat een wielerronde die zich daar afspeelt - met het enthousiasme van de mensen langs de kant. Het is ook heel goed dat zoiets daar georganiseerd wordt - ondanks alle ellende en toestanden. Het is een positief verhaal. Misschien ook daarom de kleur in de foto's.'
De tentoonstelling Tour du Monde in de Rotterdamse Kunsthal duurt van 17 mei tot en met 7 september 2008. Het gelijknamige boek is uitgegeven bij uitgeverij Mets & Schilt.
Meer over: Chris Bode, Tour de France, Tour du Monde
