Kamp Holland in Uruzgan leek zo veilig. Wie terug kwam van een patrouille kon meteen zijn helm afzetten en schermvest uitdoen. Sinds de raketaanval van dinsdag is dat gevoel helemaal verdwenen. Verslaggever Michel Walraven, net terug uit Kamp Holland, bericht vanaf de Nederlandse compound in Kandahar over de stemming na de aanslag.
Echos is de plaats om even bij te komen van de dagelijkse beslommeringen. Zowel voor militairen als voor bezoekende journalisten zoals ik. Muziekje erbij, behoorlijke drukte ... best gezellig. Tot de alarmerende stem van de kassamedewerkster door de muziek heen breekt en direct een einde maakt aan de sfeer. "Raketalarm! Allemaal plat op de grond liggen." Van het ene moment op het andere ligt iedereen op de grijze vloerbedekking. Even is het doodstil. Gelukkig, geen inslag. Na misschien een halve minuut krijgen we weer praatjes. De eerste grapjes komen op gang.
Bunkers
Even later mogen we weer opstaan en in snelle pas naar de bunkers. Die bestaan uit grote blokken beton die overal zijn opgesteld. Je kunt erachter en -onder staan. En dan maar wachten, luisterend naar geluiden van vliegtuigen en helikopters. De meeste militairen zijn er laconiek onder. "Geen zorg, dit gebeurt zo vaak." Sigaretje, drankje, praatje en veel grapjes. Na een half uur wordt het sein 'veilig' gegeven. Ik meld me bij een afdelingscommandant en kruip moe in bed. Heb ik toch nog een echt alarm meegemaakt. En gelukkig niets aan de hand. Zoals gebruikelijk was er nog geen telefoon- en internetverkeer. Eerst moest duidelijk zijn dat iedereen echt in orde was.
Laat in de avond komt mijn nieuwe kamergenoot binnen. Een jonge kapitein, strak in uniform. Hij vertelt me het echte nieuws. Kamp Holland is getroffen door een aantal raketten. Er is een dode, waarschijnlijk ook gewonden. Meer weet hij niet.
Speciaal appèl
Vanochtend hangen er overal berichten over het speciale appèl dat om 9 uur gepland is in 'The Dutch Corner', het podiumcafé van de Nederlandse compound. Zwijgend luisteren de manschappen naar commodore Snoeks en kolonel Pellemans die zakelijk vertellen wat er precies is gebeurd. Een raketaanval op Kamp Holland. Vier stuks zijn er afgevuurd. Twee misten hun doel, zoals meestal. Een trof het aangrenzende kamp van het Afghaanse leger. De andere trof Kamp Holland. De 20-jarige Nederlandse soldaat der Eerste Klasse Azdin Chadli is hierbij omgekomen, vijf andere Nederlanders en twee Afghanen zijn gewond geraakt. Twee van de Nederlanders zijn er slecht aan toe. Ze zijn direct overgebracht naar het hospitaal hier op Kandahar Airfield. De jonge Nederlanders waren allemaal afkomstig van De Ruyter van Steveninck-kazerne in Oirschot. Azdin was nog maar net begonnen aan zijn missie. Twee weken geleden zat ik met hem en zijn collega's in het vliegtuig hierheen.
Soldaat Chadli maakte deel uit van de Battle Group. Dit zijn de mensen die 'buiten de poort' gaan. Ik sprak met veel van zijn collega's. Ze zeiden me dat hun werk niet ongevaarlijk is. Dat het spannend kan zijn en dat ze zich op patrouille steeds moeten focussen op hun omgeving en de mogelijke gevaren om hen heen. Maar als de patrouilles voorbij waren, kwamen ze weer 'thuis'. Kamp Holland gaf hen een gevoel van veiligheid. Daar was nog nooit iemand omgekomen door een aanslag. Daar kon je rustig je helm afzetten en je schermvest afdoen.
Dat veiligheidsgevoel, hoor ik van hun collega's, is nu verdwenen. Kamp Holland is niet onkwetsbaar. Eerlijk gezegd komt het gevaar door dit verhaal ook voor mij ineens dichtbij. Ik ben inmiddels wel klaar om hier te vertrekken.
Foto's: rechtsboven: Raketalarm in Echos; links: Michel Walraven en collega Ashleigh Elson
Meer over: Afghanistan, Azdin Chadli, Kamp Holland, Uruzgan
