Radio Nederland Wereldomroep

NIEUWS > Dossiers > Koningshuis > Koningin Beatrix

Koninklijke relschopper

protest anno 1966: 'dat was lachen'

Door Yvette Turlings

28-04-2005

De rookbom in 1966Kees Hoekert werd beroemd door zijn ludieke protest bij het huwelijk van koningin Beatrix en prins Claus: hij gooide een witte kip naar de Gouden Koets. Met politiek engagement had dat weinig te maken: "Wat kon mij dat huwelijk schelen? Het ging ons om de lol!"

Het is 9 maart 1966, de vooravond van het huwelijk van prinses Beatrix en Claus von Amsberg. Op de woonboot van Kees Hoekert (72) is een feestje aan de gang. Zijn vrouw is net geslaagd voor haar kandidaatsexamen Frans. Kees Hoekert: "Het was een romantische tijd, het broeide in de wereld. Rusland, revolutie, een zinderende sfeer. Ik was zelf geen aanhanger van provo, politiek interesseerde me niet, maar veel van mijn vrienden waren dat wel. Die avond dronken we goedkope wijn en maakten wilde plannen voor het huwelijk.'We richten eenden af en laten die op de gouden koets invliegen!' riep vriendin Lia Zander. 'We smeren leeuwenpoep op de stoepranden zodat de paarden op hol slaan', zei een ander. Gewoon, gekkigheid."

Kees Hoekert"Toen werd er op de deur geklopt, en daar stond Luud Schimmelpenninck (een provo-voorman) met twee emmers wit rookpoeder. 'Jullie moeten rookbommen maken!', riep hij, en deed het voor: beetje poeder in zilverpapier wikkelen, en dan aansteken met een brandende sigaret. Al gauw hadden we een hele berg en waren de wikkels op. Toen besloten twee meiden thuis een oud handtasje te halen. Nou, daar ging wel een kwart emmer van dat rookpoeder in!".

Journalisten in pyjama
De feestgangers besloten dat het tijd was voor een test. "We hadden gehoord dat prinses Irene nog werd verwacht bij het Paleis op de Dam. Wij erheen. Er stond alleen een grote groep agenten. Ik dacht: dat gaat mis, ze pakken ons meteen op. Twee van ons gooiden zo'n klein bommetje. Ze gingen al gauw uit. Een dikke agent, echt zo'n koddebeier, stapte naar voren en zette zijn voet op één ervan. Daardoor begon het opnieuw te roken. Dus ik glipte achter hem, sloeg mijn armen om zijn dikke buik en brulde: 'ik heb de dader te pakken!' Dat was lachen! Uit het Krasnapolsky stroomden journalisten in pyjama, en wij gingen ervandoor.

Witte kip

Wat deed de 'koninklijke relschopper' van weleer tijdens het huwelijk van prins Willem-Alexander en Máxima Zorreguieta? Kees Hoekert bleef lekker thuis.
"Witte Plein?" Hij schatert het uit. "Dat was protest met toestemming van de burgemeester. Denkt u nou echt dat ik die kip had gegooid als de toenmalig burgemeester had gezegd dat het mócht? Bovendien heeft Hoekert een broertje dood aan Willem-Alexander, door hem consequent aangeduid als 'dat bleke melkhoofd'. Ooit weigerde de prins een opvanghuis voor jongeren te openen waar Hoekert bij betrokken was. "Hij deed een half jaar lang geen openingen want hij was te druk met zijn studie, liet zijn woordvoerder weten. Een week later stond hij breeduit in de krant, een vliegtuig te dopen. Wat een escapistische leugenaar! zo'n type verdíent helemaal geen ludieke acties!"
Bang
De volgende dag kopte de Telegraaf: 'Gevechten op de Dam!'. Hoekert: "Flauwekul natuurlijk, maar ik werd bang. Ik dacht: 'als een van die jonge agentjes van de zenuwen gaat schieten, heb ik met mijn spelletjes straks een dode op m'n geweten'. Dat wilde ik niet. Ik besloot de bommetjes thuis te laten. In plaats daarvan haalde ik mijn witte kip Eibetje uit het kippenhok. Dat leek me een mooi protest, want 'kippetjes' was toen de bijnaam van de politie. Dat ze wit was kwam mooi uit; wit is de kleur van provo." 

Gek met kip
Kees posteerde zich met kip langs de route. "Ik dacht, ik doe net of ik gek ben, dan laten al die Oranjeklanten me wel door. Dus ik roepen: 'Aan de kant, Eibetje wil de koets zien, Eibetje is ook een koninginnetje'. Dat werkte gesmeerd, iedereen week opzij. Toen de Gouden Koets kwam pakte ik Eibetje en gooide. Ze belandde boven op de arm van een palfrenier. Dat gezicht van die man vergeet ik nooit. Onverstoorbaar veegde hij die kip weg, alsof het een pluisje was." Na zijn actie dook Kees uitgelaten in de gracht, waar een politieboot hem probeerde op te pikken. Hoekert wist uit het water te komen en verdween in de menigte. Ook met Eibetje kwam het goed: een stadsreiniger vond haar na afloop bij de Beijenkorf en bracht haar naar de kinderboerderij.

Rokend damestasje
Kees' vrienden Jaap en Lia Zander stonden intussen wel met een rookbom langs de route: het tjokvolle damestasje. Kees: "Toen de Gouden Koets kwam, drukte Jaap gauw zijn peuk erin, en toen gáf Lia het een slinger!" Het resultaat, een Raadhuisstraat blauw van de rook, sierde de volgende dag wereldwijd de voorpagina's. Met politieke gevoelens had het allemaal weinig te maken, benadrukt Hoekert. "'Provo, da's lachen', was onze slogan. Lekker iets geks doen omdat het niet mocht. Dat Koninklijk Huis interesseert me geen zier!"