Radio Nederland Wereldomroep

• 
• 
• 
• 
• 
• 
• • Politiek
  • Samenleving
  • Justitie
  • Economie
  • Wetenschap
  • Geschiedenis
  • Cultuur
  • Taal
  • Sport
  • Typisch NL
  • Recepten
  • Columns
• 
• 
• 
• 
• 
• 
• 
• 
• 
• 
• 
• 
• 

• Colofon
• Contact
• Links
• Webcam
• Wereldpanel
• Mobiel / RSS

WereldExpat.nl > Overzicht -Werken- > Opmerkelijke beroepen

Duizend en een dieren

Dierenarts in Jordanië

Door Wiebke Wilting

03 december 2008

'Gezocht: fulltime dierenarts in dierenkliniek Jordanië.' Als pas afgestudeerde dierenarts met de wereld aan je voeten, maakt je hart wel een sprongetje als je deze vacature in je mailbox tegenkomt. Zo ook voor de 28-jarige Anna Lagendaal, die zonder een seconde twijfel solliciteerde op deze droombaan.

Dierenarts Anne Lagendaal onderzoekt een paard onder toeziend oog van de eigenaar

Voor Jordaanse begrippen is de dierenkliniek in Amman een modern dierenziekenhuis: voorzien van röntgenapparatuur, een goede operatiekamer en een laboratorium. Alleen een stel hoogopgeleide dierenartsen ontbrak nog in de kliniek. Na het sollicitatiegesprek kreeg Anna te horen dat ze samen met collega dierenarts Linda Thijssen voor onbepaalde tijd in dienst van Hare Koninklijke Hoogheid Prinses Alia bint Al Hussein aan het werk kon in de dierenkliniek. ‘Een droom die werkelijkheid is geworden', geeft Anna toe.

Moeilijke operaties
Het Hasjemitisch Koninkrijk Jordanië. Een zandkleurig land ter grootte van Portugal, dat grotendeels bestaat uit woestijn. De foto van Koning Abdullah II en zijn fameuze voorganger, Koning Hoessein, prijkt in alle gebouwen statig aan gevels en wanden. "Ik was nog nooit eerder in Jordanië geweest", vertelt Anna. "Om vier uur 's nachts kwam ik in mijn appartement aan, om negen uur ‘s ochtends wachtte de eerste patiënt al op me. Meteen niet de minste: het was de hond van wijlen koning Hoessein. Het beestje had last van een versnelde werking van de schildklier."

Behandelingen die in Nederland niet alledaags zijn, of vrijwel niet voorkomen, zijn in de kliniek in Amman aan de orde van de dag. "We hebben hier paarden gehad met rabiës (hondsdolheid). Ook heb ik al een paar moeilijke operaties uit moeten voeren, zoals een oogamputatie bij een aangereden straatkat, iets wat ik tijdens mijn studie ooit wel eens geoefend heb op een dood dier. Maar een dergelijke ingreep zou ik bij mijn eigen hond niet durven uitvoeren. Daar zijn specialisten voor in Nederland.'

Paard als fiets
Patiënten en hun baasjes van alle rangen en standen bezoeken de kliniek. Zo verhelpt Anna kwaaltjes van dure Arabische volbloedpaarden, maar lapt ook ernstig gewonde zwerfdieren op. De bedoeïenen (oorspronkelijke bevolking van Jordanië) zijn een verhaal apart. "Voor de bedoeïenen is een paard hetzelfde als een fiets voor een Nederlander", legt Anna uit. "Het brengt je van a naar b, ook al is het een rammelbak. Veel van hun paarden komen binnen met koliek (buikpijn). Bedoeïenen hebben het niet breed en voeren hun paard daarom brood. Daardoor kunnen de darmen van een paard ernstig verstopt raken. Zonder medische zorg kan het dier overlijden."

Ook geiten hebben goede verzorging nodig

Hoeven bedoeïenen dan niets te betalen voor een kostbare behandeling in een dierenkliniek? "Mensen betalen wat ze kunnen missen", vertelt Anna. "Soms laten we hen alleen betalen in voer, om de verblijfkosten van het dier te drukken. De kliniek draait verder door donaties en sponsors, waaronder onze werkgever, prinses Alia."

‘Insha ‘Allah'
Van het weinige Arabisch dat Anna spreekt, is het gezegde ‘Insha ‘Allah' (zoals God het wil) waarschijnlijk een van de meest gebruikte. "Regelmatig nemen eigenaren er geen genoegen mee dat ik hun dier niet kan genezen", zucht Anna. "Soms komen ze te laat of is een ziekte of aandoening gewoon ongeneeslijk. Toch accepteren ze het niet als ik hen naar huis stuur zonder iets te doen. Dan spuit ik wat vitamines of iets dergelijks. Heb ik laatst ook gedaan toen een paardeneigenaar erop stond dat ik zijn paard iets gaf waardoor deze harder ging lopen."

De Arabische cultuur lijkt in de verste verte niet op de directe wijze waarop we in Nederland gewend zijn met elkaar om te gaan. Als dierenarts sta je hoog op de sociale ladder en Anna en Linda hebben al ervaren dat je niet te vriendelijk kunt zijn tegen de schoonmakers, anders lopen ze over je heen.

De inmiddels goed bevriend geraakte dierenartsen hebben veel steun aan elkaar. Gelukkig zijn er ook dankbare momenten waarop de cultuur- en taalbarrière even niet meer telt en eigenaren dolgelukkig de kliniek verlaten. "Een bedoeïenenman bracht zijn geit binnen met een gebroken pootje. Met behulp van takjes en een lap stof had hij zelf een spalk gemaakt, maar de poot heelde niet. Hij straalde als een klein kind toen hij zelf een gipskleurtje mocht uitzoeken en ik het pootje had gegipst. Onvergetelijk!"

Ontvang je het gratis WereldExpat magazine nog niet?
Meld je dan nu aan. Dan sturen we het in het vervolg naar je e-mailadres.

Copyright Radio Nederland Wereldomroep 2009 disclaimer